Gisterenavond heb ik mijn fiets gepakt en ben ik naar The King's speech gaan kijken in de cinema. De fietstocht erheen was trouwens zalig met dat lenteweertje.

De film heeft verschillende awards te pakken gekregen en dat verdient die ook wel. 

De cast is gevuld met geweldige acteurs. Vooral Collin Firth zet een geweldige rol neer, en hij blijft natuurlijk leuk om naar te kijken. Ook Helena Bonham Carter, de vrouw van Tim Burton, de vrouw die ik ken van fantasierijke Tim Burton films, is anders maar geweldig in een strikte en veel andere rol dan dat ze normaal heeft. Ze geeft met haar acteren de koningin een speelse touch. De spraaktherapeut wordt gespeeld door Geoffrey Rush, nog een grote naam. Hij brengt met zijn rol de humor in de film.

Het is leuk om te zien hoe er een vriendschap tussen de koning en de spraaktherapeut groeit. Maar dat komt alleen omdat Lionel erop staat als een gelijke behandelt te worden. Beetje bij beetje draait de koning bij en laat hij Lionel een vriend worden. De echtheid van het verhaal is volgens wikipedia zo goed mogelijk behouden. Lionel hield een dagboek bij en daar hebben ze directe quots uit kunnen halen. Het enige dat ze wel hebben gedaan is het leerproces van de koning op maanden getoond en niet op jaren zoals het echt is gegaan. Zo mag Churchill bijvoorbeeld niet te zien zijn in de film omdat hij geschiedkundig niet aanwezig was. Als je de film gaat kijken focus je dan vooral op de relaties die in de film sterk worden uitgespeeld. Ook de koning zien struggelen met zijn rol als koning is mooi om te zien. 

Wat mij vooral opviel waren de geweldige kadreringen in de film. Het was op die manier gedaan zoals ik zelf ook zou doen. Aandacht voor patronen en kleuren op de achtergrond. Beeldend komt het geweldig over. Symbolisch kan je er de eenzaamheid in vinden.

Tekening voor in september

Een tijdje terug heb ik een kaartje gemaakt voor mijn schoonzus en broer want 9 maanden is echt wel lang wachten. (Stilletjes hoop ik op een meisje want dan mag ik als meter kleedjes kopen. Maar kan ik later bijvoorbeeld ook met haar naar de sauna gaan.) Ik wil zo een echte meter zijn, en dat lijkt me makkelijker als het een meisje is.

Happy Birthday cake card

Gisterenavond heb ik me nog eens aan een illustratie gezet. Ik heb me gebaseerd op de vorige tekening met de verjaardagstaart. Nu even iets heel anders gedaan. Gewoon even zoeken wat ik het best kan doen qua illustraties. En dit is het resultaat. Maar het is nog steeds niet iets van mij. Wat wil zeggen dat de zoektocht verder gaat. Alleen na al het schoolwerk en werk voor de jeugdbeweging.

Oud versus nieuw

Peet vroeg me een tweede "3 musketiers" te maken want naast de eerste koper zag hij het ook wel zitten om die te kopen. Alleen gaat dat natuurlijk niet. Het schilderij de 3 musketiers is er één dat ik lang geleden heb gemaakt. Eeuwen terug als ik het in ervaring moet zetten met vormen kleuren en schilderen. Wat Peet zo aansprak waren de kleuren, het lijnenspel, de figuren die lijken te waken of klaar om aan te vallen. Allemaal goed omschreven. Maar ik krijg het gewoon niet meer klaar zo iets op doek te zetten. Ik werk niet meer met die lijnen. Die figuren zou ik nu ook heel anders doen en zelfs weglaten. 

3 musketiers

Op een moment toen ik aan het proberen was had ik een schilderij waar de figuren op te zien waren. En het was zeker geen slecht schilderij. Maar het was ook niet van mij. Dus heb ik het een nachtje laten staan en vandaag erop verder gewerkt. Er is niets meer overgebleven van dat eerste schilderij. Er zijn lagen en lagen verf terug overgekomen. Ik was zelfs even die figuren aan het redden. Uiteindelijk heb ik ze helemaal laten gaan. En ben ik vergeten dat ik in opdracht aan het werken was en heb ik gemaakt wat goed voelde. En het voelde goed, want ene keer die klik gemaakt stroomde er die adrenaline door mijn lijf. Het vooruitzicht van een goed schilderij. En ik ben helemaal verder gegaan. Met het volgende werk als resultaat. 

SKY IN PIECES

Workshop

We hebben een workshop op school. De opdracht is om 6 gegeven vragen te beantwoorden met een (gevonden) beeld. Ik vind het wel een tof concept. Zo tof om zelfs de vrijdag naar school te gaan. Hier zijn mijn resultaten. En het is natuurlijk een grote hulp in de volgende opdracht. Dat is namelijk een 48 pagina tellend boek te maken over mijzelf. Het eerste gedacht was, leuk. Maar nu ik er meer mee bezig ben geweest is het een hel. Het enige dat ik weet over mezelf is dat ik vol met vragen zit. Ik heb een vermoeden dat je nog meer van deze opdracht gaat horen in de toekomst. 

Wat is harmonie?

Wanneer is fotografie kunst?

Wat is jouw favoriete fout?

Wat is tijd?

Kunnen objecten ons gelukkiger maken?

Wat ben je vergeten?

Iedereen had dezelfde vragen en iedereen gaf een ander beeld. Op het einde van de dag is het de bedoeling dat we een bundeling krijgen van deze opdracht. We kennen iedereen zijn uitleg bij het beeld omdat we het hebben vertelt, in de bundeling zal alleen het beeld te zien zijn. Daarom ook dat ik even twijfelde als ik een uitleg wou geven of niet. En toch ga ik het doen. Als je het niet wil weten moet je gewoon niet verder lezen. 

-Wat is harmonie?

Ik heb hier gekozen voor twee abstracte kunstwerken. Pollock is in zijn werkwijze puur chaos en toeval. Het beeld daarentegen werkt voor mij. chaos dat 1 beeld geeft.

Rothko heeft pure rust in zijn werk. Maar ik kan me herinneren dat toen ik voor zo een werk stond het zo een indruk op me had. Ja, soms moet je niet meer vertellen dan dat er te zeggen valt. 

-Wanneer is fotografie kunst?

Eerst had ik hier een beeld van een klein kind dat een foto aan het maken was door zijn speelgoed camera op een professioneel statief te zetten. Wat bij mij daar duidelijk werd was dat je een foto puur bedacht kan maken en dan die foto maakt om de kunst. Maar het kan ook zijn dat het puur toeval kan zijn dat je een kunstzinnige foto maakt. Het beeld was iets te letterlijk. Het snapshot principe moest meer uitkomen. En dan kon ik alleen nog maar aan het beeld Koekelberg van Stefan Vanfleteren denken. Een foto die ik ooit op een tentoonstelling van hem zag en meteen verkocht was. Het is een foto gemaakt door een professionele fotograaf en toch een snapshot. 

-Wat is jouw favoriete fout?

Je ziet een oudere vrouw slapend in haar keuken. Toch staat er op het fornuis potten en pannen. Het is weer een heel sterk zwart wit beeld. De fout die er in te vinden is, is dat er nog zo veel werk staat en ze toch niets zit te doen. Dat is nu typisch mij. 

-Wat is tijd?

Tijd is relatief. Tijd is in een mensenleven belangrijk. Maar als je tijd in de natuur plaatst maakt het niet zoveel uit. Die rots heeft er altijd gestaan. Tijd maakt niet veel uit voor die rots. En toch is hij in die tijd verandert door de natuur. Langzaam aan. 

-Kunnen objecten ons gelukkiger maken?

Mijn foto met de twee koffertjes. Mijn idee erachter. Zolang alles dat je gelukkiger maakt in één of twee koffertjes past, is het niet erg om zo een voorwerpen te hebben. Je bint je niet vast aan een plaats. Je ben nog steeds vrij. 

Mijn bijgedachte was, wat steek je in een koffer? Vooral kleren. En kleren kunnen mij zoveel gelukkiger maken. Ale, op een dag dat je er als een slons bijloopt zal ik me minder goed voelen als dat ik weet dat ik er goed uitzie. 

-Wat ben je vergeten?

Er waren andere die de kindertijd hadden vernoemd. Ik heb ook een beeld met kinderen. Maar bij mij draait het meer rond het kind zijn. Het ongelooflijk veel plezier hebben in gewoon aan een paal te hangen. Onvoorwaardelijk plezier, bestaat dat?

Uitnodiging

Mijn tante gaat binnekort op pensioen. En daarom geeft ze op haar werk een feestje. En ze had mij gevraagd om de uitnodiging te maken met een illustratie van haar en de man die samen zijn pensioensfeest geeft. Het was wat proberen en schetsen van foto's af. Uiteindelijk ben ik op dit kaartje gekomen. De man is blijkbaar een duivenmelker en mijn tante heeft een hond. Samen op de uitnodiging met wat diertjes is dus leuk.

Een zacht roos abstract schilderij

Gisteren had ik de keuze op kot blijven of op stap gaan. En ik had nu eens echt geen zin in die drukte, sigarettenstank en veel te veel geld uitgeven om geen plezier te hebben. Dus heb ik mijn kotgenoten hun eigen plezier laten maken en ben ik op kot gebleven. Alleen kon ik niet niks doen. Ik voelde weer zo een melachonische bui aankomen en moest dus echt iets gaan doen om dat te vergeten. Daarom heb ik mijn verf boven gehaald en het doek dat ik had staan. Op het doek had ik al eens geschilderd. Het was een paars met grijs schilderij, maar heb nooit gevonden dat het goed genoeg was of zelfs af. Nu was het tijd om er op verder te werken. Alleen zou er van dat paars later niets meer te zien zijn. Het werd roos met bruin. Roos had ik niet meteen voorzien. Maar het komt mooi uit.

Op de laag acryl die er al stond liet ik naar bruin gemengde ecoline druipen. Dan werd het spelen met druppels en de inkt laten uitlopen. Dan het doek zo eens houden, dan zo. Er ontstond een lijnenspel. Eentje waar ik op verder kon werken. 

De witte verf veranderde door de inkt na een tijdje in roos en de lijnen drukte door. Het was fijn om het schilderij zo onverwacht te zien veranderen. Alleen het bruin bleef het bruin dat het was. 

Toen ik dacht klaar te zijn wist ik dat ik morgen pas kon zeggen als ik echt klaar was. Wie weet wat de inkt nog voor een effect zou hebben op de verf.